Blog

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τελευταία νέα

16 Φεβρουαρίου 2020
26 Ιανουαρίου 2020
05 Ιανουαρίου 2020
15 Δεκεμβρίου 2019

Πώς είσαι έτσι (Part 1)

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 

Ας βάλουμε λίγο τον κόσμο σε αργό ρυθμό και ας πατήσουμε παύση σε κείνο το σημείο όπου απέναντι μας, στέκεται μια όμορφη γυναίκα. Ας την παρατηρήσουμε λίγο καλύτερα. Μακρύ, ξανθό μαλλί που ανεμίζει ενώ δειλά ξεπροβάλλει ένα μαργαριτάρι στο ένα αφτί. Όμορφο μακιγιάζ, προσεγμένα χείλη και ένα μικροσκοπικό διαμαντάκι στη μύτη. Ελαφρύ, γαλάζιο πουκάμισο, κρεμ παντελόνι και μαύρες γόβες. Στο ένα της χέρι κρατάει ένα τσαντάκι ενώ το άλλο είναι απασχολημένο με τις 3 λευκές τσάντες από τα ψώνια της.

Ποια είναι, όμως, αυτή η κοπέλα, η ομολογουμένως όμορφη; Ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν.

Μια νεαρή ξυπνά κάθε πρωί για να πάει σχολείο. Το μαλλί της είναι χειρότερο και από τρίχες σκούπας. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και κοντό και δεν ξέρει καν πώς να το φτιάξει. Κάθε πρωί δοκιμάζει να τα φτιάξει με λίγη λακ αλλά για κανένα λόγο δε στέκονται. Και κάθε πρωί καταλήγει με δάχτυλα να κολλάνε από το ζελέ και το μαλλί της να μοιάζει σαν να το έγλυψε αγελάδα. Όλη αυτή η δοκιμασία είναι μία από τις σταθερές της ζωής της. Πάει στο σχολείο με τα καινούργια της παπούτσια, γυαλιστερά, μαύρα με κορδόνια και είναι πολύ περήφανη γι’ αυτά. Ρωτάει τις συμμαθήτριες της αν τους αρέσουν και από όλες παίρνει ένα βαρύ «όχι» μαζί με ένα σχολιασμό για τα μαλλιά της: «πώς είσαι έτσι;»

Είναι καλή μαθήτρια αλλά όχι τόσο καλή στο θέμα των σχέσεων. Και εννοείται δεν εννοούμε τα αγόρια, όλα την αποφεύγουν ή μάλλον όχι. Για να ακριβολογούμε, σε μια τριήμερη εκδρομή, ένα παιδί άλλης τάξης, της ζήτησε να τα φτιάξουν. Είδε και έπαθε να βρει κορίτσια να τη θέλουν μαζί της στο δωμάτιο του ξενοδοχείου αλλά τουλάχιστον, είχε και κείνη ένα αγόρι. Βρισκόταν στο δωμάτιο φορώντας τις πιτζάμες της μαμάς της γιατί δεν είχε κάποιες σωστές (δηλαδή κάποιες που να μη γίνει περίγελος). Εκεί πήρε το πρώτο της φιλί. Περίεργο μεν, φιλί δε. Απ’ αυτά που μετά θες καμιά τρακοσαριά χαρτοπετσέτες για να σκουπιστείς από τα σάλια αλλά, δεν την ένοιαζε, ήταν φιλί. Πού να ήξερε ότι όλο αυτό ήταν ένα κακοπαιγμένο θέατρο γιατί άκουσον άκουσον. Το παλικάρι δεν είχε βρει καμία άλλη για να πάει μαζί της στην εκδρομή και έτσι ξέπεσε σ’ αυτήν. Κόντεψε να πέσει από τις σκάλες του σχολείου όταν της το επιβεβαίωσε. Για να μη μιλήσουμε για το δούλεμα από τις άλλες κοπέλες. Είχε πλέον και το δική της μεριά στον τοίχο της τουαλέτας. Ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό που είχε γραφτεί την αφορούσε. Μα πόσο τη σκέφτονταν; Ενθάρρυναν όποιον δεν είχε με ποια να πάει εκδρομή, να της μιλήσει. Τι καλές!

Και φυσικά το επίμαχο θέμα. Τα κιλά της. Ποια παπούτσια και ποιο μαλλί; Εδώ η κοπέλα έδινε τσάμπα τροφή για σχόλια. Τέτοιο επίκεντρο σχολιασμού ούτε η γειτόνισσα, η κυρία Κούλα που παντρεύτηκε στα εξήντα της το γκόμενο με τον οποίο απατούσε (που σημαίνει, έβγαινε για παγωτό στο απέναντι παγκάκι άλλο αν ακούστηκαν διάφορα άλλα)τον κύριο Τάκη, έναν εξαίρετο άντρα (πού τον έβρισκες πού τον έχανες στο καφενείο να μπεκροπίνει έλεγαν οι κακές οι γλώσσες). Όπως και να έχει, η κοπέλα έβγαινε για να παίξει κουτσό στο δημοτικό και από πίσω έτρωγε το σχολιασμό της αρκούδας. Περιττό να πούμε ότι δεν ξαναπήδηξε από τετραγωνάκι σε τετραγωνάκι ποτέ. Σηκωνόταν στον πίνακα στο γυμνάσιο και τα παιδιά γέλαγαν με τα κορδόνια που λύθηκαν. Τώρα πώς σχετίζεται αυτό με το βάρος της, ακόμη αναρωτιέται. Στο λύκειο πια ήταν το αποτελείωμα. Και χοντρή και φυτό; Πάει πολύ. Σαν να λέμε, και κερατάς και δαρμένος. Όλη η αλφάβητος ξαναστήθηκε για χάρη της και κάθε γράμμα έδωσε ζωή σε διάφορα κοσμητικά επίθετα. Το κοσμητικά, βέβαια, μπαίνει σε πολλά εισαγωγικά. Δεν είναι κιόλας ότι την κοσμούσαν σαν να ένα πανάκριβο κολιέ εκτός αν είχε φτιαχτεί για να μοιάζει με θηλιά στο λαιμό. Και, φυσικά, πρέπει να αναφέρουμε και κάτι ακόμη. Αυτό που ο σοφός λαός έχει πει, το «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα» είναι πέρα για πέρα αληθινό. Εννοείται στην περίπτωση της, της βγήκαν και τα δύο. Το μάτι γιατί μια μέρα ενώ τσακωνόταν πήγε να πετάξει ένα μολύβι και από τα νεύρα της καταλάθος το έχωσε στο μάτι της (το πώς τελικά της το έσωσαν και τι της έκαναν, δε θέλει να ξέρει). Αυτό που θυμάται είναι αίματα να τρέχουν, δάκρυα και έναν καθηγητή να λέει κάτι του στυλ ότι αυτή φταίει για ό, τι έγινε. Το όνομα γιατί είχε τόση ανάγκη να κάνει φίλες που στο δημοτικό άλλαζε ανά βδομάδα θρανίο και ζήταγε απ’ όλες να γίνουν κολλητές της. Βέβαια, αλλάζοντας θέση, ξεχνούσε και τις προηγούμενες κολλητές αλλά οκ. Σαν παιδί και αυτή, έκανε ένα λάθος. Ε, όλες αυτές κατά κάποιον τρόπο κόλλησαν μαζί της αφού τις έτρωγε στη μάπα σε όλες τις τάξεις και του δημοτικού και του γυμνασίου και του λυκείου. Και το τραγούδι «είμαι άστατος πολύ» ας πούμε ότι πια θεωρούσαν όλοι ότι είχε γραφτεί για κείνη. Δεν το συζητάμε ότι με τα χρόνια, η φήμη εξελίχθηκε τόσο καλά όσο και το ανθρώπινο είδος. Πάντως, αν κανείς ψάχνει τρόπο να διαδώσει μια φήμη ή να τη διανθήσει και με άλλα στοιχεία, μπορεί να πάρει παράδειγμα από τα παιδιά ενός σχολείου. Μάστορες στο είδος τους όπως ο Λουμίδης στους καφέδες. Λες και τα έχουν προγραμματίσει με κάποιο τσιπάκι, όλα μα όλα, διαθέτουν εκ γενετής αυτή την υπερδύναμη. Γεννημένοι πολιτικοί όλοι, σαν να λέμε. Και από τις κολλητές, λοιπόν, φτάσαμε στους κολλητούς. Όχι φίλους φυσικά αλλά, να ένα περασματάκι από όλα τα αγόρια της τάξης, να μην έγινε; Και έχεις τώρα την κοπελίτσα να κοιτάει με ύφος πάπιας και να προσπαθεί να καταλάβει τι της φωνάζουν από παντού, τη στιγμή που το μόνο που έχει κάνει είναι ένα φιλί με σάλια. Και να ήθελε να πάει στις τουαλέτες, πλέον δεν μπορούσε. «Σόρρυ, κούκλα (γέλια) κατειλημμένες». Και να ήθελε να κλάψει, δεν μπορούσε. Εδώ δεν μπορούσε να κάνει την ανάγκη της και κόντευε να σκάσει αλλά διακινδυνεύει κανείς να δώσει αφορμή και για άλλα σχόλια; Προτιμούσε να φάει μπάμιες παρά αυτό.

Ποιος θα καθόταν να ασχοληθεί μαζί της; Με αυτό το κοριτσάκι με τα πατικωμένα μαλλιά, τα άχαρα ρούχα και με το κολατσιό που έπαιρνε από το σπίτι της; Πόσα σαντουιτσάκια έχει φάει το πάτωμα, την ώρα που προσπαθούσε να φάει και έρχονταν τα άλλα παιδιά, της το άρπαζαν και το πέταγαν κάτω; Αυτά τα μισοδαγκωμένα παριζάκια ακόμη τα βλέπει στον ύπνο της. Ποιος σκέφτηκε τι κόπο κατέβαλε για να διαβάσει αυτό το “Ovidius poeta in terra exulat” με το μυαλό της να είναι σε κείνη την καταραμένη φόρμα που κατέληγε στους αστραγάλους και όχι από μόδα φυσικά. Δεν ήταν απ’ αυτές που λανσάρουν νέα στυλ, το πολύ πολύ να τη χρησιμοποιούσαν για διαφήμιση μπισκότων.

©2019 Disturbnot. All Rights Reserved. Designed By Data media

Search